Y por fin el momento más esperado por el hombre desde la invención del donut sin agujero o la nocilla sabor a fresa, si amigos, ¡CALDOdeGALLINA por fin ha sacado su número cero! y lo podéis disfrutar en papel o en formato digital.
Don Bosco en Compostela 22 e 23 de maio de 2012 Eran as cinco menos cuarto da tarde do martes 22 de maio cando as campás da catedral empezaban a repicar a gloria transmitindo a súa alegría a toda a cidade. Procedente de Castrelo (Cambados) Don Bosco peregrinaba á tumba do Apóstolo para agradecer o don da fe, e -cal novo Santiago- para alentar aos ‘peregrinos’ que continúan a súa misión.
Don Bosco chegou á Praza da Quintana desde a que os salesianos presentes acompañárono á porta do Perdón (Pratarías) onde o estaban esperando o Señor Arcebispo, unha nutrida representación do cabildo catedralicio, outros presbíteros e o alcalde da cidade. O cortexo entrou á catedral e acompañado polas notas que daba o monumental órgano, dirixiuse pola nave lateral até o Pórtico da Gloria, desde o que iniciou o seu itinerario cara ao Altar Maior.
A Celebración da Palabra foi testemuña da desapropiación…; Don Bosco non é dos salesianos, é da Igrexa, -repetían varias voces-. Salesianos, mozos e membros da Familia Salesiana tamén tiveron oportunidade de agradecer a Don Bosco a súa chegada á cidade. Un entrañable Julián Barrio deu a benvida a Don Bosco á catedral, lembrounos o don da común vocación á santidade e agradeceu o testemuño e a colaboración misioneira da Familia Salesiana na arquidiocese. Trala homilía e a oración dos fieis, o botafumeiro honrou tamén ao apóstolo da mocidade, mentres soaba o himno ao apóstolo Santiago. O Señor Inspector, emocionadamente, interveu pondo a Don Bosco as palabras de ruborizo agradecido polas atencións e afecto mostrado en tal benvida.
A bendición do señor arcebispo e o “Cantemos hermanos” deron paso á saída procesional de despedida na calor do prolongado aplauso espontáneo que ía levantando Don Bosco ao seu paso pola catedral.
Logo da catedral, Don Bosco foi a onde lle gustaba estar, ao patio do seu Oratorio. No Centro Xuvenil Don Bosco esperábano os nenos, os animadores, os veciños e os membros da Familia Salesiana que tamén o acompañaran na celebración precedente. Globos, confetti, foguetes, pancarta de ‘Benvido Don Bosco!!!’,… dicíannos que estabamos noutro ambiente. A campá de San Antoniño tamén tocou e o director da obra explicou o sentido desta visita de Don Bosco e a importancia do seu paso polo patio, polo patio do Centro Xuvenil que é a súa casa. ‘Grazas por crer en nós e vira ou noso encontro’ foron as palabras que repetimos en varias ocasións para agradecer a Don Bosco a súa visita. A foto de familia baixo o sol que nos acompañou durante a xornada deu paso ao traslado procesional da Urna coa reliquia de Don Bosco áIgrexa Conventual das Madres Dominicas de Belvís.
Co alegre balbordo das festas o traslado procesional chegou ao templo conventual das Nais Dominicas, que estaban a esperar; repicando tamén á gloria as súas campás mentres Don Bosco ingresaba no templo namentres se entoaba, para que todos cantasemos ‘Hoy Señor te damos gracias’. Membros da Familia Salesiana, seminaristas, presbíteros, diáconos, relixiosos e relixiosas, seglares… acompañaran a procesión e querían neste instante un momento de oración persoal ante Don Bosco. A hora e media que precedeu á celebración da eucaristía foi un continuo discorrer de xente que chegaba, achegábase, sentaba, rezaba…
Ás oito e media da tarde daba comezo a eucaristía, votiva de san Juan Bosco, presidida polo Señor Inspector. Unha vintena de presbíteros concelebrantes, a comunidade dominica e unha igrexa abarrotado de xente e animada por un coro, milagre de comuñón de Don Bosco, foron os elementos contextuales para facer memoria agradecida daquel que acolleu o don de ser pastor dos mozos. Representación de moitas realidades eclesiais, participación festiva, espiritualidade pascual… respiráronse durante toda a celebración eucarística.
Rematada a celebración de eucaristía, e tido un tempo para ultimar os preparativos, ao redor das dez e media daba comezo a ‘Vixilia de oración con Don Bosco’. Novamente desbordados pola inxente participación, a Vixilia pretendía, nunha cidade que pode coñecer pouco a Don Bosco, axudar a rezar coa espiritualidade de Don Bosco, agradecendo a Deus o gran don que nos fixo con el. Por iso, a oración discorreu desde o mirar cos ollos de Don Bosco para iluminar a nosa vida desde Deus como el; ao achegarnos á súa Urna para confiarlle as inquietudes do noso corazón e recibir a súa ‘palabriña ao oído’; para deixarnos comprometer no traballo do Reino como o fixeron as súas mans. As sentidas boas noites do director e o petisco de confraternidade que seguiu á vixilia puxeron de manifesto, novamente, a gran capacidade de convocatoria que Don Bosco segue tendo.
As Madres Dominicas urxíronnos a saír da igrexa, tamén elas querían achegarse a Don Bosco…
A mañá do día vinte e tres, véspera de María Auxiliadora, cando se abriron as portas da igrexa ás sete e media da mañá, xa había xente esperando. A celebración de laudes, presidida polo Inspector e cunha sinxela homilía sobre o itinerario espiritual mariano de Don Bosco, estivo moi concorrida (máis dun cento de persoas). Logo da oración matutina, o director da comunidade de Santiago fixo entrega simbólica da Urna de Don Bosco ao director da comunidade de Vigo, que se desprazou até a cidade para recibilo. Soando os acordes do órgano do convento e as campás, Don Bosco saíu do templo, atravesou o ‘túnel do Portal’ e subiu ao furgón que o trasladaba a Vigo a celebrar a festa de María Auxiliadora.
Don Benjamín González Miranda, Licenciado en medicina y cirugía por la Universidad de Oviedo, especialista MIR en Medicina Familiar y Comunitaria, Máster Interuniversitario en Bioética.
Trabaja, desde 1987, en el Servicio de Urgencias del Hospital de Cabueñes (Gijón). Preside el Grupo Promotor del CEAS (Comité de Ética para la Asistencia Sanitaria) de dicho hospital.
Vendrá a la USC el jueves 31 de mayo. + INFO: galiciasolidaria.blogspot.com.es
Un año más por estas fechas se celebró la Subida al Lago de Castiñeiras, donde los chicos de preparación a la confirmación y confirmados de la zona del Morrazo y alrededores tuvieron un día de convivencia y confraternidad. Por el tiempo no pudimos subir al Lago, pero las Hermanas del Colegio de la Inmaculada, nos prestaron el colegio, muy amablemente y allí celebramos nuestra convivencia. Este año tuvimos chicos de la Parroquia de Sta María del Puerto, Sto Tomé de Piñeiro, San Martín de Bueu, El Buen Pastor de Monteporreiro, San Xoan de Tirán y un chico del Seminario Menor.
El lema de este año fue “800 Aniversario de la Catedral de Santiago”. Se realizaron distintos talleres en los cuales se intentó explicarles a los jóvenes un poco la historia de la Catedral. Empezamos con una acogida donde los chicos se fueron presentando entre ellos. Después se realizaron cuatro talleres distintos. Los temas fueron: * “Figura del Apóstol” preparado por Sandra y Fátima, y donde pusieron a trabajar a los chicos con la biblia, buscando en distintos pasajes palabras clave que faltaban y con las cuales tenían que hacer un relato. * “Arte en la Catedral” presentado por Pepa y donde los chicos con distintas pistas tenían que buscar en un mapa de la catedral sus capillas y los distintos horarios que tenían. * “Ciudades santas y santuarios” preparado por Aurita y donde con unas fotos de ciudades santas y santuarios los chicos tenían que situarlos en un mapa mundi. * “Vieira tuneada” preparado por Rosi y María donde los chicos se les explicó para que servía la vieira y después se les pidió que cada uno de ellos la tuneara. A continuación de los talleres se comió y se tuvo un momento de relax donde los jóvenes se relacionaron y convivieron. Dos chicas de Bueu estaban de cumpleaños y su catequista Pepa les dio como sorpresa una tarta de cumpleaños con velas y todo.
Seguidamente y ya que el tiempo nos lo permitía, nos dirigimos a la playa de Mogor donde realizamos distintos juegos populares. Después llegó la parte seria y nos acercamos a la Iglesia de San Jorge de Mogor donde su párroco Don José, muy amablemente, nos prestó la Iglesia y allí tuvimos un acto penitencial con los sacerdotes Don José de Marín, Don Antonio de Sto Tomé de Piñeiro, Don Luis de Monteporreiro, Don José de Mogor y Don Santiago del Seminario Menor. Preparamos la eucaristía donde los chicos con la guía de Rosi en los cantos, participaron activamente.
Esperamos de todo corazón que los jóvenes lo hayan pasado bien y que para el año que viene vuelvan y se traigan a sus amigos. Los catequistas les damos las gracias por la participación y por su buen comportamiento.
MARTES 22. 20H. CASA DE CULTURA E SOLIDARIEDADE (Rúa do Home Santo 47, a uns metros da praza Iqbal Masih e da Estación de Buses). ENTRADA LIBRE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
En PORTO DO SON (A Coruña) "TARELA" en Cabanela, 35
Sólo para monaguillos y niños entre 10 y 15 años
que asistan a catequesis o que ayudan en las parroquias.
Y solamente podrán ir los 20 primeros que se apunten de cada diócesis
así que date prisa mira tu agenda, díselo a tus padres
y mándanos la inscripción cuanto antes.
Apuntarse en: Delegación de Pastoral Vocacional de Santiago de Compostela Seminario Mayor Praza de la Inmaculada, 5 Santiago de Compostela Telf.: 981 58 30 08/09
Horario: 10,30: Acogida y entrega de materiales 11,00: Oración 11,30: Saludo del Sr. Arzobispo Información del Delegado Diocesano 12,00: Relatorio: La Palabra de Dios en la vida del cristiano. Reflexión desde la experiencia personal. Beatriz Pascual, maestra, militante de Acción Católica General, colaboradora de la CEAS. Descanso 13,15: Relatorio: La exhortación Verbum Domini Criterios de aplicación pastoral. Javier Martínez Prieto, profesor de Sagrada Escritura en el Instituto Superior Compostelano de CC. Religiosas 14,00: Comida de fraternidad 16,00: Asamblea general. Puesta en común del cuestionario. Coloquio abierto 17,00: Preparación de la Oración de la tarde 17,30: Oración de I Vísperas de Pentecostés 18,15: Final
¡Este año, del 3 al 13 de Agosto, tienes la oportunidad!
Con quién??
Nos unimos a la
Delegación de Juventud de Mondoñedo-Ferrol y nos juntaremos con jóvenes de
distintos lugares de GALICIA y una vez en Taizé nos encontraremos con Jóvenes
de todo el MUNDO.
Qué requisitos son necesarios??
1º Tener entre 16 y
35 años (los menores de edad debéis solicitar un PERMISO PATERNO de la Guardia
Civil autorizando la salida al extranjero)
2º Tener la Tarjeta
Sanitaria Europea en regla. Si no la tienes debes solicitarla en la Seguridad
Social.
Cubrir
la HOJA DE INSCRIPCIÓN y enviarla a Delegación correspondiente:
Adjuntar fotocopia de D.N.I. y Tarjeta
Sanitaria Europea
INSCRIPCIÓN
AL VIAJE A LOURDES Y TAIZÉ
Nombre y apellidos:
Fecha de nacimiento:
Dirección:
Localidad:
Teléfono:
E-mail:
Parroquia a la que perteneces:
Alergias/ Observaciones:
Los menores de edad deben rellenar también esta
autorización y que la firmen sus padres:
AUTORIZACIÓN paterna, materna o tutor
Yo ________________________________, con DNI _______________
padre/ madre de __________________________________ autorizo a mi hijo/a a
asistir al viaje a Lourdes y Taizé con las Delegaciones de Juventud de las
Diócesis de Mondoñedo- Ferrol y Santiago de Compostela del 3 al 13 de Agosto
del 2012.
En______________, a ___ de _________ del 2012.
Firma: ________________________
Ingresa un primer pago, Jóvenes 105€ y adultos 145€,
a este número de cuenta:
Nº de cuenta:
2080 0348 35 3000052547
NOVAGALICIA BANCO
Concepto: Nombre y
apellidos del participante
¡¡¡La fecha límite para hacer este primer pago es
el 4 de Junio!!!
¿Qué
llevar?
·DNI en vigor, o pasaporte (en caso de
menores de edad).
·Tarjeta de sanidad europea en vigor, o
documento equivalente de tu Seguro Médico que te brinde asistencia sanitaria en
la UE.
·Incluir algo de ropa de abrigo: Aunque
iremos en pleno Agosto y hará calor la mayoría de los días, normalmente hay
alguna tormenta de verano, y por la noche refresca, por lo que una chaqueta, un
chubasquero o paraguas, y unos pantalones largos no vienen mal nunca.
·Saco y aislante para dormir.
·Útiles de Aseo: ¡Chanclas y toalla
incluidas!
·No mucho equipaje.
¿Y
el alojamiento, la comida y esas cosas, qué?
·En Taizé están en todo, no te preocupes,
el alojamiento es en barracones y tiendas de campaña. Para comer, un “ejército”
de cocineros y pinches se encargan de que no pases hambre.
Precio:
·210 € menores de 30.
·290 € para aquellos con 30 cumplidos o a
partir de 30.
Esto incluye, el viaje de ida y vuelta,
comidas en ruta, y alojamiento en pensión completa en Taizé.
INFORMACIÓN:
La experiencia de vivir una semana enTaizéva más allá de lo que de “oídas” sabemos o hemos escuchado acerca de este lugar.
Cuando proponemos como Delegación esta experiencia a los jóvenes de nuestras parroquias y grupos juveniles, lo hacemos creyendo que tras la internacionalidad, los cantos en idiomas y la interconfesionalidad, hay además, en el espíritu de Taizé, un mensaje muy profundo que puede ser respuesta para el joven de hoy que vive su fe en el mundo.
El mensaje del Padre Roger (fundador de la comunidad de Taizé) y de la comunidad monástica que acoge a miles de jóvenes venidos de todas partes del mundo es además de una experiencia de universalidad, una oportunidad para ahondar en lo que puede ser un camino de reconciliación interior, de sanación y de encuentro con Aquel que es capaz de reconciliar todo lo que está roto y dividido en y entre nosotros.
Queremos vivir esta peregrinación a Lourdes y Taizé no como un simple viaje de verano, un tiempo de vacaciones, ni siquiera por la curiosidad de conocer otras realidades en la Iglesia. Lo queremos vivir como un tiempo de gracia, en el que queremos acompañar a nuestros jóvenes a tener un encuentro con Jesús en profundidad, impregnándonos delespíritu de Taizé en su conjunto,ayudando a los jóvenes, y a quienes participen, a recorrer y tomar en serio el ser instrumentos de reconciliación y de comunión.
LAS 3 PALABRAS CLAVES DE LA ESPIRITUALIDAD DE TAIZÉ:
1) CONFIANZA
«Hoy más que nunca se alza una llamada a abrir caminos de confianza hasta en las noches de la humanidad. ¿Presentimos esta llamada? Los hay que, por el don de sí mismos, dan testimonio de que el ser humano no está abocado a la desesperación. (…) Aunque estemos despojados de todo, ¿no somos llamados a transmitir, por nuestras vidas, un misterio de esperanza a nuestro alrededor?».
Ni las desgracias, ni la injusticia de la pobreza vienen de Dios: Dios no puede más que dar su amor. Y hay un súbito asombro al descubrir que Dios mira a todo ser humano con una infinita ternura y una profunda compasión.
Cuando comprendemos que Dios nos ama, y que ama hasta al más abandonado de los humanos, nuestro corazón se abre a los demás, nos volvemos más atentos a la dignidad de la persona humana y nos preguntamos:¿cómo preparar caminos de confianza sobre la tierra?
Aunque estemos despojados de todo, ¿no somos llamados a transmitir, por nuestras vidas, un misterio de esperanza a nuestro alrededor?
Nuestra confianza en Dios es reconocible cuando se expresa por el simple don de nuestras propias vidas: es ante todo cuando se vive que la fe se hace creíble y se comunica.
La presencia de Dios es un soplo que llena todo el universo, es un impulso de amor, de luz y de paz sobre la tierra.
2) COMUNIÓN- RECONCILACIÓN
Animados por este soplo, somos conducidos a vivir una comunión con los demás, y somos llevados a realizar la esperanza de una paz en la familia humana... ¡Y que ella irradie a nuestro alrededor!
Por su Espíritu Santo, Dios penetra en nuestras profundidades, Él conoce nuestro deseo de responder a su llamada de amor. Así podemos preguntarle: “¿Cómo descubrir eso que Tú esperas de mí? Mi corazón se inquieta: ¿cómo responder a tu llamada?”
En el silencio interior, esta respuesta puede surgir: “Atrévete a dar tu vida por los demás, allí encontrarás un sentido a tu existencia.”
Llegaremos, quizás, a decirle a Dios: “Los días pasan y no respondía a tu llamada. Hasta llegué a preguntarme: ¿tengo verdaderamente necesidad de Dios? Vacilaciones y dudas me hacían alejarme de Ti. Y sin embargo, incluso cuando me creía lejos de Ti, me esperabas. Me tenía por abandonado, y Tú estabas tan cerca de mí. Día tras día, renuevas en mí una espontaneidad para sostenerme en un sí a Cristo. Tu mirada de comprensión hace posible que este sí me lleve hasta el último aliento.”
A lo largo de la existencia, el Espíritu Santo atraviesa nuestras noches interiores y una transfiguración del ser se realiza poco a poco.
En un mundo donde las novedades tecnológicas provocan un desarrollo jamás antes conocido, es importante no ignorar las realidades fundamentales de la vida interior: la compasión, la simplicidad del corazón y de la vida, la humilde confianza en Dios, el gozo sereno...
El Evangelio despierta a la compasión y a una infinita bondad del corazón.Éstas no tienen nada de ingenuas, pueden exigir una vigilancia. Conducen a este descubrimiento: buscar hacer felices a los demás nos libera de nosotros mismos. Y una mirada de amor permite discernir la bondad del alma humana.
Aquello que más nos coge en el Evangelio es elperdón,el que Dios nos da y el que nos invita a darnos los unos a los otros. Incluso abatido y maltratado, Jesucristo no amenazaba, perdonaba. Por su perdón, Él borra lo que está herido en nuestro corazón,a veces desde la infancia o la adolescencia.
Confiarle todo a Él, hasta la inquietud... Y entonces reconocemos que somos amados, reconfortados, curados.
Nunca en el Evangelio, Cristo invita a la tristeza o a la morosidad. Todo lo contrario, hace accesible un gozo apacible, e incluso un júbilo en el Espíritu Santo.
Un joven africano, que había pasado un año en Taizé, expresaba cómo había descubierto poco a poco un gozo, después de una dura prueba. Cuando tenía siete años, su padre fue asesinado. Y su madre tuvo que huir muy lejos. Decía: “He querido reencontrar el amor de mis padres que me ha faltado desde mi infancia. Entonces, he buscado una alegría interior, esperando encontrar allí fuerza en el sufrimiento. Esto me ha dado la capacidad de salir de la soledad de mi infancia. Me he dado cuenta de la importancia de la alegría para modificar las relaciones cotidianas y para conocer una paz interior”
3) ORACIÓN
Es posible encontrar a Dios, realmente, en la oración, tanto la que se expresa con palabras como en el silencio. Nada lleva tanto hacia Dios como la oración común, cuando ésta está sostenida por la belleza del canto. Hay una paz del corazón al comprender que ni siquiera la muerte pone fin a una comunión en Dios. Lejos de conducir a la nada, ella abre el paso hacia una vida eterna donde Dios acoge nuestra alma para siempre. Incluso cuando haya en nosotros dudas, la presencia del Espíritu Santo permanece, en los días apacibles como en las horas de aridez. ¿No somos acaso nosotros los pobres del evangelio? Nuestra fe humilde basta para acoger su presencia. Y el solo deseo de su presencia vuelve nuestra alma a la vida, sobre la tierra como en la eternidad.
Video sobre Taizé:
Por su parte, el Santuario de Nuestra Señora de Lourdes es un lugar de peregrinación al que se acercan muchas personas de todos los lugares del mundo después de la aparición de la Virgen en 1958 a Bernadette, una niña. Desde entonces, se han dado muchas curaciones de enfermos que han ido a visitar la Gruta de la Virgen y el Santuario. Es una oportunidad de compartir nuestro amor a María con miles de personas, muchas jóvenes, de todo el mundo.
Nº 6: No basta progresar sólo desde el punto de vista económico y tecnológico Nº 5: Cuaresma es tiempo de anticipar la garantía de un futuro propicio Nº 4: La Gloria del Señor amanece sobre ti Nº 3: Una humanidad fundamentada en la verdad y la justicia, en la libertad y el amor, es posible Nº 2: La Fe se vive en comunidad Nº 1: Renacer del agua y del Espíritu